آخرین باری که شهید می خواست به جبهه برود پیش من آمد وگفت :من باید به جبهه بروم مادر . گفتم تو که تازه از جبهه برگشته ای ؟ گفت : خواب دیدم و حضرت علی (ع) مرا دعوت کرده است که به جبهه بروم . با تعجب درباره خوابش پرسیدم گفت : خواب دیدم در صحرایی بودم که شخصی سوار بر اسب به طرفم آمد گفتم شما کی هستید . فرمود من امیرالمومنین هستم بعد هم دست برشانه هایم گذاشتند وفرمودند در این حمله آخر شرکت کن .پسرم به دعوت حضرت علی (ع) به جبهه رفت و به مولای خودش امیرالمومنین ودیگر شهدای راه اسلام پیوست. نام کتاب : هزار ویک شب عاشقی    صحفه :173 نام شهید : یوسف ابراهیم پور

   دستش را کشیدم جدا شد حتی یک تکان هم نخورد بعد دست قطع شده را از من گرفت وهمان طور که از محل قطع خون بیرون می جست آن را روی خاک گذاشت .با یک دست دیگر سر به سجده نهاد وگفت : خدایا قبول کن من این دست را در راه امام حسین دادم . بعد پرسید . از اینجا تا کربلا چقدر راه است شهید معینی  آن قدر گریه کرد که نتوانست جوابش را بدهد . او پیشانی معینی را بوسید وگفت : محکم واستوار باشید ورفت . وقتی به سنگر رسیدیم معینی  خیلی تحت تاثیر قرار گرفته بود وضو ساخت و به نماز شب ایستاد وقتی دلیلش را پرسیدم  گفت : او با یک دست سجده کرد ومن که دو دست داشتم بسیار شرمنده ایثار او شدم بنابرین می خواهم هر شب به یاد او نماز شب بخوانم نام کتاب : قاصد سپیده (سجده با یک دست )   صحفه : 18 نام شهید : ابوالقاسم معینی

حاج حسین در عملیات بدر از ناحیه دست مورد اصابت گلوله دوشیکا قرار گرفته بود . ودر طی دوران مداوا گاهی از شدت درد بی اختیار فریاد می زد گاهی به علت درد شدیدش بی طاقت می شد و با ذکر حسین (ع) ، یا زهرا(س) مرهم به دردش می گذاشت و آرام می گرفت . تا آن زمان کسی از وجود آنها مطلع نشده بود –حاج حسین ، خودش شخصا آنها را پانسمان می کرد .

پنج شنبه عصر محمد رفت.نور رفت و عشق رفت.

سلام می خوام این دفعه از شهیدی حرف بزنم که بچه گروه رفتن خونشون، با خانواده اش صحبت کردن.

سردار شهید مهدی باکری

              از قیل وقالشان فهمیدم که محمد از او می خواهد نوبت اذانش را به او بدهد آن بنده خدا هم قبول نمی کرد خنده ام گرفت با خود گفتم مردم هم عجب درد سر هایی دارند اما اگر همین طور بحثشان ادامه پیدا می کرد جلوی بچه ها خوبیت نداشت تازه نماز هم دیر می شد به عنوان میانجی و با ژستی پدرانه به طرفشان رفتم می دانستم که محمد مقصر است در همان حال پند واندرز هایی را که باید تحویلشان می دادم در ذهنم مرور می کردم اما هنوز به آنها نرسیده بودم که محمد پیشانی رضا را بوسید و اذان را شروع کرد نفس محکمی بیرون دادم حیفم امد برگردم چشمانم را گرد کرده و دست به کمر ایستادم تا اذانش تمام شود وچند دقیقه بعد به منبر بروم ...  شهادتین اذان را که گفت دیدم به زمین افتاد هولم برداشت دویدم نزدیکش شدم خدای من تیر خورده  بود گلوله ای کمانه کرده بود وبه پهلویش خرده بود . بچه هایی که متوجه قطع اذان شده بودند کنجکاوانه به سمت من امدند بغض گلویم را می فشرد . محمد به خود می پیچید چشمانم خیس شده بود آب دهانم را با حرص قورت دادم چند نفری بالای سرما رسید بودند می خواستند محمد را بلند کنند اما او آرام شد وچشمانش را باز کرد نگاهم که به نگاهش افتاد خجالت کشیدم صورتم داغ شده بود می خواست چیزی بگوید غنچه لبانش شکفت وصدای ضعیفش بیرون آمد یا حسین یا حسین  یا حسین     

قطاری که به مقصد خدا می رفت مدتی در ایستگاه توقف کرد و پیامبر رو به جهان کرد:
مقصد ما خداست. کیست که با ما سفر کند؟ و گفت

کیست که رنج و عشق تو امان بخواهد؟
کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن؟
قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.
از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود، در هر ایستگاه که قطار می ایستاد. کسی کم می شدقطار می

گذشت و سبک می شد زیرا سبکی قانون راه خداست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت به ایستگاه بهشت رسید. پیامبر گفت: اینجا ایستگاه بهشت است.

مسافران بهشتی پیاده شوند. اما اینجا ایستگاه آخرین نیست.

مسافرانی که پیاده شدند بهشتی شدند. اما اندکی باز هم ماندند. قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.
آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت:
درود بر شما راز من همین بود
آنکه مرا می خواهد در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد.
وآن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید. دیگر نه مسافری بود و نه قطاری....